Beeldkunstenaar! Het woord is al gevallen en wie zijn vorig werk kent zal het beamen! Dat is wat deze eerste langspeler zo hypnotiserend maakt en je haast doet kijken met open mond. De decors zijn als plaatjes die je nostalgisch geheugen scherpstellen. Te scherp want dan merk je dat de krant die er gelezen wordt eruit ziet als een exemplaar die je vandaag uit een of ander archief zou opduikelen: een beetje beduimeld en ja ongeveer 50 jaar oud. Maar lazen ze dan niet de "maagdelijk witte" 'krant van die dag? Onafgezien van die schoonheidsfoutjes is het dus een film om naar te kijken en helaas niet om te beleven. En dat komt vooral door de stroeve, soms erbarmelijke onnatuurlijke dialogen. De moeder van Gino en Sabrina moet zowaar de tekst uit haar mond wringen. En dat brengt je steeds weer weg uit je poging om je in te leven in de personages die nochtans over voldoende potentieel beschikken om te worden uitgepuurd. Het hoofdpersonage Pim hoeft gelukkig niet veel te zeggen en kan daarom door zijn naturel en sublieme expressie (schitterend Jelle!) als enige voor wat beklijvende emoties in de film zorgen. Ik keek ernaar en zag dat het heel mooi was! Niet meer of niet minder...

Ik wil een beetje voorzichtig zijn met wat ik wil zeggen over deze film want de regisseur heeft echt wel een poging gedaan om een onschuldige film te maken/schrijven over Vlaamse adolescentie in een godvergeten boerengat in ergens eind de jaren 80, dacht ik. Een flinke kans voor een stevige portie uitgepuurde nostalgie maar dat is de Vlaamse mist ingegaan. In het midden leidt de film nergens meer naartoe en zo overstijgt deze film nauwelijks het niveau van de Vlaamsche film van vroeger. Enig voor mij memorabel moment: de geile tongkus van Bart... De Laatste Zomer is een tussendoortje voor tussen de uiensoep en de stoemp.

Stupid farang meets amazing Thailand. Wie nu weet waarover ik het heb mag zeker deze hilarische reiskroniek niet missen. Alleen nog maar voor de schitterende dialogen die pijnlijke voorbeelden zijn van non-communicatie tussen de Westerse reiziger/toerist op zoek naar geestelijke en/of lichamelijke bevrediging en de bezadigde, met een heel andere levensvisie doordrenkte Oosterling. Zo herkenbaar voor India en Thailand rugzaktoeristen die zich nu gesettled hebben en ideaal als voorbereiding voor diegenen die net hun Lonely Planet hebben gekocht. Hoe beperkt in speelduur ook, als sociologische studie kon dit kleine filmpareltje tellen.

Een megamix van acteurs: de lelijkste acteur van Hollywood (Steve Buscemi) tegenover welhaast de mooiste (Michael Pitt) in een schitterende film over filmsterren, hun kwetsbare leven en hun verafgoding door het publiek. Als beide acteurs al verschillen in uiterlijk dan hebben ze toch alvast 1 ding gemeen: het zijn briljante acteurs en dat tilt deze film op een topniveau!

Een mens doet wat om te ontsnappen aan de dagdagelijkse realiteit. En al zeker als je in Sao Paulo woont, vermoed ik. De 4 broers die de regisseur vrij futloos registreert hebben er elk wat op gevonden: eentje is bezeten van voetbal, de tweede laat zich verblinden door godsdienstfanatisme, nummer 3, het jongste broertje en brutaaltje van dienst wil buschauffeur worden en de vierde neukt maar wat rond waarmee hij onder de gegeven omstandigheden volgens mij de verstandigste is. Enfin ik keek er naar en zag een paar mooie shots (armoede is een dankbaar onderwerp om in beeld te brengen) en af en toe een straaltje hoop dat de film wat meer zou te vertellen hebben . En hoop doet leven. Ah wacht eens ... OK daar gaat de film dus over ... Sorry, ik had het niet direct begrepen. Domme Foszen toch!